78 Can, 19 Euro ve Susturulan Vicdan
78 canın ardından kalan sorular yanmaya devam ediyor. Çarşafların merdiven olduğu, çocukların uykuda yakalandığı o gecede eksik olan tek şey güvenlik değil, vicdandı.
78 Can, 78 Kuşak ve Bitmeyen Soru
Ben 78 kuşağıyım.
Hayatı erken ciddiye almış, acıyı erken tanımış bir kuşak.
Çocukluğum siyah-beyaz televizyonda geçti. Uzun atlamaları izlerdim. İnsanların uçabildiğine inanırdım. Kar beyazdı, umut beyazdı. Kimse yanmazdı o hayallerde.
Yıllar geçti.
Almanya’da yaşadım, Avusturya’da kayak yaptım. Kayak merkezlerini, dağları, ahşap binaları iyi bilirim. Bilirim ki ahşap güzeldir ama ihmale gelmez. Bilirim ki yangın söndürücü lüks değil, zorunluluktur.
Bugün soruyorum:
Her katta bir yangın söndürücü koymak 19 euroyken,
hangi hesap yapılmadı?
Hangi vicdan devre dışı bırakıldı?
78 can…
İçinde 34 çocuk.
Akademisyenler, doktorlar, mimarlar.
İnsanlar çarşafları merdiven yaparak kurtuldu.
Bazıları pencereden atladı.
Bazıları birbirine sarılıp bekledi.
Ve bazıları… göz göre göre yandı.
Bu bir kaza değil sadece.
Bu bir ihmal zinciri.
Bu bir sorumluluktan kaçış hikâyesi.
Ben gazeteciyim.
Adım Necati Aydın.
78 canı arıyorum.
Neredesiniz?
Ve asıl soru:
Sizi koruması gerekenler neredeydi?
Bu yazı bir öfke yazısı değil.
Bu yazı, bir daha kimse yanmasın diyedir.
Çünkü kar beyazdır.
Ama vicdan yoksa, her şey kararır.
ŞİİR
Adlarını kar sakladı.Kardelenler Ağladı
Kar beyazdı,
kar masumdu
o geceye kadar.
Alev değdi beyaza,
sessizlik çığlık oldu.
Çocuklar uyuyordu,
umutlar ayakta.
Çarşaflar merdiven oldu,
eller ele tutundu.
Bazıları uçamadı bu kez,
bazıları göğe kaldı.
Kardelenler ağladı
dağların eteklerinde,
utanmak karın payına düştü,
utanmamak insanların.
Bir yangın söndürücü
bir nefes kadardı,
ama nefesler
hesaplara sığmadı.
78 can…
Ben seslendim:
Neredesiniz?
Kar beyazdır.
Ama bu yangın
ruhuma düştü.
Necatii Aydin
Wirtschaft Jornalist
Finans Danıṣmanı
